Beleving

De confrontatie met de diagnose kanker is een enorm ingrijpende gebeurtenis. Het heeft een groot effect op het hele bestaan van de patiënt. Niet alleen de ziekte zelf, maar ook de behandeling van de ziekte heeft vaak ingrijpende gevolgen.

‘Nadat de röntgenfoto’s en de echo waren gemaakt, keek de arts, die er inmiddels bijgehaald was, me ernstig aan. “Er zit waarschijnlijk een tumor” zei hij wat onhandig, “en ik weet bijna zeker dat het kwaadaardig is”. Emotieloos keek ik hem aan. Bestaat het echt, dat iemand in twee seconden je leven kan veranderen? En gaat dat dan op zo’n manier? Dat iemand dan gewoon een paar woorden tegen je zegt en dat alles waarvan je dacht dat het je zekerheid en veiligheid gaf, niet meer bestond? Ja, dat bestaat. Ik heb het meegemaakt.'

Toen er borstkanker bij mij werd geconstateerd, had ik onmiddellijk het gevoel dat ik alles uit de kast wilde halen om de behandeling te ondergaan. Ik had steun van mijn man, ouders en vriendinnen. Iedereen was in shock door het feit dat ik deze ziekte had. Ik had altijd gezond en evenwichtig geleefd, en kwam uit een gezonde familie. Ik richtte me op de operatie, die overigens uitstekend verliep, en later op de bestraling. Pas toen ik die behandeling achter de rug had, begon ik met het verwerken van het feit dat ik een kankerpatiënt was. Ik lag daarbij zo’n twee maanden achter op mijn naaste omgeving. Ik moest het verraderlijke concept van de ziekte integreren in mijn bestaan. Kanker is niet weg als de tumor weg is. De ziekte kan elk ogenblik ergens in het lichaam terug komen. Ik moest wennen aan het gegeven, dat zorgeloosheid niet meer bestond. Bij elk pijntje in mijn lichaam dacht ik: O, jee, het zal toch niet….?

Emotionele ondersteuning door familie en vrienden is een belangrijk element in het kwijt kunnen van je gevoelens. Gevoelens als machteloosheid, angst, verdriet en woede moeten stromen. Ook als je sterk bent en denkt dat je het allemaal wel aan kunt, zul je er achter komen dat het moment komt waarop de emoties naar buiten komen. Laat het gebeuren, in plaats van dat je die emotionele bagage met je mee blijft torsen. Indien nodig, kun je hiervoor professionele hulp inschakelen. Dat is niet iets om je voor te schamen. Het is een steun op je levensweg. Uiteindelijk moet worden geaccepteerd dat de kanker er is/was. Door verantwoordelijkheid voor jezelf te nemen, en te kijken naar je eigen leven wordt een positieve bijdrage geleverd aan het zelfhelend vermogen van de mens. Het genezingsproces van kanker brengt je in aanraking met je innerlijke kracht. Je leert jezelf waarderen en voelen wat voor prachtig mens je bent.





Simontontherapie

Simontontherapie is een vorm van begeleiding en steun aan ernstige zieke mensen die is ontwikkeld door Dr. Simonton. De hoofdgedachte achter deze therapie is dat het voor patienten met een chronische of levensbedreigende ziekte heel belangrijk is om het gevoel te hebben zelf invloed op de situatie te kunnen uitoefenen. Dit kan de patient bereiken door op een zorgvuldige wijze om te gaan met zijn gedachten en emoties. Dit leidt tot een innerlijke kracht die een gunstige invloed heeft op het ziekteproces. De therapie is bedoeld als additief, d.w.z. dat ze naast de gewone medische behandeling gevolgd wordt.

Het boek dat Dr. Simonton hierover geschreven heeft, heet:

"Op weg naar herstel. Een kans om te overleven". O.C. Simonton


Chronisch ziek

Chronisch zieke mensen hebben niet alleen te maken met lichamelijke problemen, maar krijgen ook last van sociale en psychische problemen. Mensen die minder kunnen, komen minder vaak buiten de deur. Hun wereld wordt steeds kleiner. Bovendien voelen ze zich vaak schuldig, omdat ze naar hun gevoel in gebreke blijven. De standaard medische zorg zou meer steun moeten bieden. Medische specialisten focussen op het medische aspect. Artsen zouden beter moeten worden opgeleid in het omgaan met de psychische en sociale gevolgen van een ziekte.

‘Over belangstelling had ik aanvankelijk niet te klagen. Vrienden, familie, collega’s toonden hun medeleven. Zo’n 3 à 4 maanden……. Toen was het over en ging iedereen weer over tot de orde van de dag.’

De maatschappij is niet goed ingesteld op mensen met een chronische aandoening. Gezonde mensen regeren de wereld en hebben geen boodschap aan zieken. Een verandering in de maatschappij zou uit de chronisch zieken en hun naasten moeten komen. Door langdurige ziekte te accepteren wordt aanvaard dat het leven niet rechtvaardig is. Deze acceptatie is mede afhankelijk van de steun die chronisch zieken krijgen. Steun van een persoon die warmte en aandacht schenkt en goed kan luisteren. Op die manier zullen chronisch zieken leren minder slachtoffer te zijn en meer mens.




Blessuretijd
E 17,95