De Bekers der Wijsheid



Spiritueel sprookje




Er was eens een jongeman, die vastbesloten was dat hij als een gelukkig en wijs mens op aarde wilde zijn. Hij had gehoord, dat er ergens in een klein dorpje een tovenaar woonde, die een drankje had gebrouwen dat er voor zorgde dat aan dit verlangen kon worden voldaan. En dus vertrok de jongeman naar het landhuis van de tovenaar. Hij wilde het drankje kopen, zodat hij de rest van zijn leven gelukkig en wijs zou zijn.

Na een lange en vermoeiende reis kwam de jongeman tegen de avond aan bij het landhuis van de tovenaar. Hij liep door het prachtige park dat het huis omringde en klopte tenslotte op de grote, groene deur. Na een paar minuten hoorde de jongeman iemand aankomen, de deur ging open en hij stond oog in oog met de tovenaar. Het was een vriendelijke man met zachte ogen. De jongeman kreeg het gevoel dat de tovenaar een groot begrip had en dat gaf hem de moed om te vragen of hij het drankje mocht kopen.

“Ach”, zei de tovenaar, en het klonk heel oprecht, “Ik kan u helaas dit elixer niet geven. Juist vanavond heb ik mijn vrienden uitgenodigd voor het diner. En omdat we gewend zijn het kostbaarste wat we bezitten met elkaar te delen, heb ik net het elixer uitgeschonken over twaalf bekers.

Maar ik weet iets, misschien willen mijn vrienden u een slok uit elke beker geven, zodat u op die manier toch inzicht en wijsheid verwerft. Komt u binnen”.

De jongeman werd binnengelaten in een stijlvol ingerichte ruimte, waar aan een keurig gedekte tafel nog elf mensen zaten. Op het tafellaken van damast stonden zilveren kandelaars, en in het stille licht van de brandende kaarsen kwamen de antieke meubels prachtig tot hun recht.

De tovenaar sprak zijn vrienden toe, en legde uit wat de jongeman kwam doen. Allemaal knikten ze instemmend, en waren ze bereid de jongeman een slok uit hun beker te laten nemen.

De man die het dichtste bij hem zat, bood hem zijn beker aan, en zonder dat de jongeman erop voorbereid was, dronk hij uit de Beker der Teleurstelling. Plotsklaps voelde de jongeman zich alsof zijn verwachtingen de grond ingeboord werden. Hij voelde een agressieve, verwoestende kracht, die vermoedelijk al lange tijd onder de grond had liggen broeien. Hij besefte, kijkend naar zichzelf, dat aan elke teleurstelling zelfmisleiding ten grondslag ligt: als je te lang de waarschuwing van je innerlijke stem negeert, kom je oog in oog met de ontnuchterende feiten te staan. Maar elke ontgoocheling bevat ook de mogelijkheid van een waardevolle les.

Snel liep de jongeman door en nam een slok uit de tweede beker, de Beker der Wrijving. Hij voelde nu een algehele toestand van geblokkeerde creativiteit. Het leven voelde aan als een last. Zijn energie kon niet meer stromen. Gelukkig realiseerde de jongeman zich dat je je niet moet laten overweldigen door dit soort gevoelens, en dat alle dingen stap voor stap moeten worden aangepakt.

De derde man aan tafel liet de jongeman uit zijn beker drinken. Dit was de Beker van Kommer en Kwel. Nu voelde de jongeman zich volledig vastgelopen, een heldere communicatie was onmogelijk, waardoor alles nog duisterder en hopelozer leek. In eerste instantie bleef hij werkeloos toezien, terwijl hij zichzelf kwelde met verstikkende gedachten. Maar de jongeman toonde zich bereid zijn situatie volledig onder ogen te zien, waardoor hij de mogelijkheid schiep om zichzelf uit die situatie te bevrijden.

Hij wilde graag drinken uit de volgende beker, niet wetend dat dit de Beker der Vruchteloosheid was. Sombere verwachtingen vertroebelden het heldere inzicht van de jongeman. Pessimistische gedachten dwarsboomden elk streven naar succes. Een overweldigende angst hield hem in zijn greep. Net op tijd realiseerde hij zich dat zijn angst geen grond in de werkelijkheid had. Hij riep zichzelf tot de orde en werd zich weer van zijn omgeving gewaar.

Mocht hij hopen, dat het hem nu beter zou gaan, helaas, de volgende gast aan tafel bood hem de Beker der Verdorvenheid aan. De beker had zijn glans verloren. De gevoelens van de jongeman waren weer uit evenwicht en hij voelde dat een diepe teleurstelling nog niet verwerkt was. Hij had geprobeerd oude wonden te verhullen, maar de afleidingsmanoeuvre was tevergeefs geweest. Na elke vluchtpoging stond het oude probleem hem des te duidelijker voor ogen en werd zijn ervaring van de situatie donkerder en donkerder gekleurd. En de jongeman wist, dat het tijd werd om zijn ogen te openen en de –pijnlijke- realiteit onder ogen te zien. Elke verdere poging tot ontvluchten zou hem alleen maar verder blokkeren.

Nu pas zag de jongeman, dat er zich ook een vrouw in het gezelschap bevond. Ze glimlachte naar hem en bood hem aan te drinken uit de Beker van Wapenstilstand. Ineens voelde hij zich alsof zijn zorgen waren overwonnen. Wat net nog uitzichtloos leek, leek zich voorspoedig te kunnen oplossen. Maar de jongeman besefte dat het ook kon zijn dat er sprake was van kalmte aan de oppervlakte, die gehandhaafd werd door gevoelens te onderdrukken. Hij begreep dat het noodzakelijk was na te gaan of er misschien niet onderhuids verstoringen schuil gingen. Als hij die op tijd zou onderkennen, kon hij ze hun ontwrichtende macht ontnemen.

Daartoe wendde hij zich tot de volgende persoon die aanzat aan de dis. Deze reikte hem de Beker van Dapperheid en Kracht aan. De jongeman nam opnieuw een slok, en hij voelde hoe zijn dapperheid zijn oorsprong vond in zijn eigen levenservaringen. Kracht, gecombineerd met moed, resulteert in een ongelooflijk doorzettingsvermogen. Er was een grote bereidheid om van ervaringen uit het verleden te leren. Hij begreep hoe trouw zijn aan jezelf inhoudt dat je voor je eigen waarheid opkomt. Blij dat hij al zover gekomen was, wilde de jongeman graag drinken uit de volgende beker.

Dit was de Beker der Wetenschap, die hem liet voelen hoe het vermogen tot analyseren helderheid schept in toekomstperspectieven. Hij realiseerde zich dat ook in persoonlijke verhoudingen oude, ingeslopen routines moesten worden doorbroken. Noodzakelijk geworden veranderingen moesten natuurlijk wel zo gecommuniceerd worden, dat de ander ze kon horen, begrijpen en aanvaarden.

De jongeman wist nu zeker dat hij op de goede weg was, en vroeg de volgende man of hij uit zijn beker mocht drinken. Deze hield hem de Beker van Innerlijke Vrede voor en de jongeman dronk. Hij werd helemaal warm en voelde zich bereid tot het geven van liefde en begrip, in plaats van strijd. Het was een toestand waarin situaties opgehelderd en beslissingen genomen konden worden. Hij verkeerde nu in een goede positie om verleden, heden en toekomst te overzien. Hij was nu in staat om in alle kalmte de noodzakelijke beslissingen te nemen.

Enthousiast wendde de jongeman zich tot de volgende man aan tafel, van wie hij mocht drinken uit de Beker van Succes. De jongeman zag in dat succes uit innerlijke diepten moet groeien, en naar de oppervlakte gebracht moet worden. Er is bij succes altijd een rol weggelegd voor sterke emotionele krachten. Alleen als hij open wilde staan voor diepe dimensies van gevoel zou hij echt succes kunnen hebben. Het drong ook tot de jongeman door dat hij zich zodanig met andere mensen zou moeten verbinden, dat ze er door beroerd en geïnspireerd zouden worden. Aanvaarding van zichzelf en zelfvertrouwen waren de sleutels tot zijn succes.

De jongeman begreep, dat het einde bijna in zicht was. Er waren nog maar twee bekers te gaan. De laatste vriend van de tovenaar bood hem de Beker der Overwinning aan. Plotseling was daar voor de jongeman de doorbraak. Hij was vervuld van een verheven gevoel van kracht. Hij had de strijd met faire middelen gevoerd, zodat de overwinning niet ten koste van andere mensen was behaald. De jongeman wist dat hij zijn energie ten dienste moest stellen aan een goed zaak, die alle betrokkenen ten goede zou komen. Dan zouden alle doelen moeiteloos bereikt kunnen worden.

De tovenaar had gadegeslagen hoe de jongeman beker na beker gedronken had, en hoe hij had gestreden om zijn doel te bereiken. “Ik ben trots op je, jongen”, sprak hij zacht en hij reikte hem de laatste beker, de Beker der Voltooiing. De jongeman voelde hoe de cirkel zich sloot. De tegendelen kwamen samen en verbonden zich in het middelpunt. De harmonie was weergekeerd, het vuur der creativiteit was ontstoken. Het oude was afgerond, zodat het nieuwe zich kon manifesteren. De voltooiing is een nieuw begin op een hoger niveau. En het besef dat mensen elkaar wederzijds moeten steunen bij het willen bereiken van gemeenschappelijke doeleinden was overduidelijk aanwezig.

De hele avond en nacht werd er in het landhuis van de tovenaar gegeten en gedronken. De dans der bevrijding werd gedanst. De jongeman had zich losgemaakt uit het net der verstrikkingen, er was niets meer wat hem nog te gronde zou kunnen richten. Omdat de blokkades terzijde waren geschoven, was er een enorme energie vrijgekomen die ten volle kon worden gebruikt. Tegen het gloren van de ochtend trok hij de grote, zware deur van het landhuis achter zich dicht. Hij liep over het bruggetje over de grote vijverpartij, en langs de kleine paadjes in het park, waarlangs de grote bomen al eeuwen stonden. Hij ging het groen-goud geschilderde smeedijzeren hek door, trok het achter zich dicht en ging de wereld tegemoet. De zon kwam op, en de jongeman gaf zich, met al zijn scheppingskracht, over aan de stroom van het leven.