Eerste bladzijden van "Regenbogen en Sterrenlicht"




Jij verdient te zijn
Het beste dat je kunt zijn
Jouw bestaan alleen al
Is Schoonheid
Jij bent alles
Dat je zoekt




Hoofdstuk 1


Ontdekking



Het waren snikhete dagen in augustus, van die dagen waarop je je vaker doucht en verkleedt dan normaal. Wat je ook doet, je blijft je plakkerig en zweterig voelen.
Ik kwam onder de douche vandaan, droogde me af, en zag dat ik vergeten was een schoon setje lingerie uit de kast te pakken.
Ik liep naar de slaapkamer, opende de spiegeldeur van de kast een klein stukje en boog voorover om mijn ondergoed te pakken. Mijn blik stokte in de spiegel: boven in mijn rechterborst was een deukje ontstaan.


In een oogwenk van een seconde sneed de immense schrik van het heldere weten door me heen, terwijl ik in gedachten tegen mezelf schreeuwde:"Nee! Niet ik! Niet dit lijf, niet in dit mooie, sterke lijf!"
Maar natuurlijk wist ik het al lang : dit was fout. Helemaal fout!


Verbijsterd en vol ongeloof liep ik terug naar de badkamer. Ik vond de moed om het plekje te bevoelen. Zo´n halve centimeter onder het huidoppervlak zat een harde plek.
Even waren er geen gedachten, was er geen besef: de schok was te groot.
Met mijn ratio begon ik mezelf gerust te stellen. Ik wist zeker dat die plek er de vorige week niet was geweest. Zo snel kon er niet iets ernstigs aan de hand zijn. Het kon van alles zijn, en misschien was het morgen ook wel weer weg.
Ik besloot dat het veel te vroeg was om wie dan ook maar ongerust te maken, inclusief mezelf. Als het plekje er morgen nog zat, was het vroeg genoeg om het er over te hebben.


Ik had een goede nachtrust, hoewel ik iets lichter sliep dan gebruikelijk. Toen ik ´s morgens wakker werd, wist ik dat er iets vervelends was geweest de vorige dag, en dat ik ergens naar moest kijken. Ik herinnerde me het knobbeltje, en mijn hand ging naar mijn borst. Het zat er nog. Een gevoel van ongerustheid overspoelde me.
Ik stond op, ging naar de badkamer, en keek en voelde nog eens goed. Er was geen twijfel mogelijk: de situatie was net zoals die gister was.
Het werd tijd om Wop Jan, mijn man, in te lichten.

home

Rustig en rationeel als hij is, was hij het met me eens, dat ik naar de dokter moest gaan, maar dat we ons niet ongerust moesten maken voordat we wisten was er aan de hand was. Hoe vaak was zoiets immers niet goedaardig?
Ik belde onze huisarts voor een afspraak, maar de assistente vertelde dat hij een lang weekend vrij was, en vrijdag dus geen spreekuur had. Maandag zou hij er weer zijn.
Ik overwoog om een afspraak bij zijn plaatsvervanger te maken, maar dan moest ik naar een ander dorp. Bovendien vond ik dit nogal een vertrouwelijke aangelegenheid. Stel dat het wel iets ernstigs zou zijn, dan wilde ik liever het traject van A tot Z bij mijn eigen huisarts doorlopen.
Ik besloot tot maandag te wachten, en maakte een afspraak voor die dag. Ik was de eerste op de lijst.


Ik was in staat de dingen van alledag te doen, hoewel alles wel een vervelende bijsmaak had. Voortdurend zeurde het in mijn hoofd dat er iets akeligs aan de hand was. Bovendien was het verschrikkelijk warm. Het was meer dan dertig graden, en dat is absoluut niet mijn favoriete weertype.
Die vrijdagmiddag ging ik naar de supermarkt om boodschappen voor het avondeten en het komende weekend te doen. Ik laadde de boodschappen in mijn karretje, en keek naar de andere mensen: hoe ze met elkaar praatten, grapjes maakten, artikelen van de schappen pakten en bekeken, alsof er niets aan de hand was. Ik voelde me al een beetje een buitenstaander.
Ik stond voor de kassa te wachten om af te rekenen. Mijn boodschappen lagen op de lopende band. Buiten zinderde de zon.
Met de rug naar me toe stond een meisje in een grijs T-shirt en een zwarte broek haar boodschappen in te pakken. Achter in de winkel begon iemand te schreeuwen. Het meisje draaide zich om.
En daar stond, met grote zwarte letters op het T-shirt van het meisje, de boodschap die God voor me had: NO FEAR.


Je kunt je bijna geen banaler plek voorstellen dan de kassa bij een supermarkt. En toch werd ik daar op dat moment omgeven door een gevoel van veiligheid, bescherming en liefde, zoals ik dat nog nooit in mijn leven had ervaren. Het was alsof ik omhelsd werd door drie engelen. Er was louter zachtheid, liefelijkheid en licht om mij heen.
De supermarkt, met de mensen die er doorheen liepen, was een andere dimensie, die ergens scheef achter in de verte werd geprojecteerd. Ik bevond me in een staat van zijn, waarin geen enkele menselijke kwelling, hoe groot ook, me kon raken. Ik wist, dat waar ik ook doorheen zou moeten gaan de komende tijd, er voor me gezorgd zou worden. Dat alles in liefde op mijn weg gebracht werd, zodat ik ervan zou leren en groeien, maar dat ik niet bang hoefde te zijn.
Talloze malen heb ik in de maanden die volgden aan dit moment terug gedacht en aan het gevoel wat ermee gepaard ging. Het heeft me een enorme kracht gegeven.
Pas veel later heb ik me gerealiseerd dat die onvoorwaardelijke liefde die ik voelde en het licht waarin ik mij bevond mijn onsterfelijke staat van zijn is. Dat is wie ik ten diepste ben.
Altijd en eeuwig.


Zondagavond gingen we uit met vrienden, die net terug waren van een cruise langs de Noorse kust.
De avonden waren heerlijk om buiten te zitten, dus we zochten een terras in het centrum van de stad, tegenover het station, waar een gezellige levendigheid heerste. We genoten van de zwoele avond, een glas wijn, de mensen die voorbij liepen, de reisverhalen.
Het kon niet anders dan dat van tijd tot tijd mijn gedachten gingen naar dat stuk in mijn lichaam, dat er eigenlijk niet hoorde te zijn, dat eigenlijk niet van mij was.
Ik keek ernaar, hoe we daar zaten, gezellig met zijn vieren, al zo lang vrienden en zo vertrouwd. Misschien was ik wel ernstig ziek. Wat zou er met me gebeuren?



Bestellen


U kunt dit boek bestellen door E 16,00 en E 2,75 verzendkosten = E 18,75 over te maken naar gironummer 9277468 t.n.v. F. Meijer-Linstra te Hurdegaryp. Vermeld daarbij duidelijk uw naam en adres.


Het boek wordt u dan zo spoedig mogelijk toegestuurd.


home