dikke darmkanker en herkenning van mezelf

by Roelie
(Overijssel)

Bij mij is vier jaar geleden dikke darmkanker geconstateerd. Mijn vader had het ook en waarschuwde ons altijd om toch vooral op bepaalde symtomen te letten.
Toen ik het kreeg was mijn vader al jaren geleden overleden en net als hij had ik de gewoonte om bij ziekte mijn kop in het zand te steken.
De slag kwam hard aan en ik kreeg bestraling, operatie met rectumamputatie en een vaste stoma.


Het eerste jaar was ik vooral erg boos, ik had moeite om er mee om te gaan en had complicaties door een vernauwing in de stoma.

Toen ik eenmaal begon met spoelen ging het veel beter en nam mijn kwaliteit van leven enorm toe. Toen kwam ik ook pas toe aan verwerken.
Ik ben hoogsensitief, voel veel aan bij andere mensen en had als reactie daarop de gewoonte om, ten koste van mijzelf, het andere mensen naar de zin te maken.
Daarbij had ik een natuurgeneeskundige praktijk waarin ik me nog meer focuste op andere mensen en boekte veel resultaat met verschillende behandelingen.
De praktijk heb ik toen gesloten, ik moest immers wel, want ik was aan het overleven. Steeds vaker dacht ik er over na wat ik wilde, wat ik nodig had om me prettig te voelen en dat ik niet het lot van alle mensen hoefde te dragen, ook al voelde ik nog steeds zo veel van de pijn van andere mensen.


Inmiddels ben ik in staat om wat meer afstand te nemen, meer bij mezelf te blijven en sta daardoor meer met beide benen op de grond, hetgeen me een stuk sterker heeft gemaakt.
Natuurlijk vergeet ik het nog regelmatig, maar ik ben me er steeds sneller van bewust en dat voelt erg prettig, maakt me blij.
Al met al heeft deze periode me absoluut ook iets positiefs gebracht en kan ik weer verder met mijn leven, steeds van mezelf uitgaande en vertrouwend op mijn intuitie.