Mijn verhaal over borstkanker, inleiding + overzicht op mijn site.

by Mieke
(België)

Beste mensen,

ik zal eerst vertellen hoe het bij mij verlopen is, daarna kunnen jullie het verloop van de te nemen hindernissen (agenda op mijn site) en nog meerdere artikelen terugvinden op mijn site.
-----------------------

Ik ben een vrouw van 40 en heb borstkanker zelf ondekt op 39-jarige leeftijd.
-----------------------
Op een dag kleedde ik mij om en tijdens die bewegingen,
moet ik toen mijn borst aangeraakt hebben.
Toen voelde ik een diepe prik, omdat het pijnlijk was, taste ik een beetje de borst af om de pijn te lokaliseren. Daar vond ik dus een klein bolletje.
De pijn was enkel op het moment van aanraking,
dus stond ik er eerst niet verder bij stil dat het wel
eens iets ernstig kon zijn.

Een week verstreek, toen dacht ik terug aan die prik
en taste mijn borst nogmaals af.
Was het nu groter geworden of niet, vroeg ik mezelf af.
Niet zeker van mezelf, dus nam ik het besluit om na enkele dagen het nogmaal af te tasten om zeker te zijn.
Ik vond het wel raar dat het nog steeds prikte bij aanraking, dat was niet normaal volgens mij.

Een paar dagen van slecht slapen, liggen piekeren over wat het kon zijn, taste ik de borst terug af. Nu wist ik het wel zeker, het bolletje was groter geworden ! Op dat moment dacht ik nog niet aan kanker, een onsteking misschien dacht ik zo bij mezelf.
Daarom had ik een afspraak bij de huisarts gemaakt en daar kon ik redelijk snel terecht. De huisarts vertelde me dat kanker geen pijn deed, maar diep in mijn binnenste wist ik al dat het kanker was. Zeg maar een zesde zintuig ! De dokter taste en voelde het kleine bolletje, trok bloed, schreef een mammo + echo voor, waarvoor ik nogal redelijk vlug een afspraak had.
De dokteres die de mammo + echo nam was enorm lief voor me, zij vertelde mij al dat het er niet goed uitzag, zij stelde dan voor om vocht uit het bolletje te trekken en daaraan zag ze dat het wel degelijk kanker was. Ik heb wel een half uurtje op de bank blijven liggen, de tranen liepen over mijn wangen.
De dokteres trooste me een beetje, ging een glas water halen en was heel lief voor me.
Na een beetje bekomen te zijn, stond ik op en ging naar mijn wagen. De weg naar huis heeft nog nooit zo lang geduurt en de tranen kwamen terug opzetten.
Heb me even aan de kant gezet en toen het beter ging ben ik verder gereden.

Het ergste was dat ik 10 lange dagen heb moeten wachten op die ene telefoon, waarvoor ik enorm bang was. De telefoon met het resultaat van de onderzoeken.
Ik hoorde het in Keulen donderen toen ik het resultaat te horen kreeg.
---------------------------
Zo dit was de inleiding,
vraag toestemming en U kan verder lezen op mijn site ;
http://miekemuis13.spaces.live.com/

Moest het niet lukken om erop te lezen, laat me dan aub iets weten op volgend emailadres : miekemuis13@yahoo.com

Wie wil praten, steun zoekt, meer info wil, mag me altijd toevoegen ... ik heb een luisterend oor en een schouder om op uit te huilen.

Met een lach kom je door de dag !!! Sterkte aan iedereen !!!